Mijn Hart spreekt, een open en eerlijk gesprek.

N.a.v. mijn hart infarct, in maart 2018, ben ik zoek gegaan. Op zoek IN mijzelf.
Hoe heeft zo ver kunnen komen, Wat zie ik niet van mijzelf of wil ik niet zien en zeker niet voelen? Ik denk dat vele zich hierin herkennen, hopelijk zonder de desastreuze gevolgen die ik persoonlijk onderging. En waardoor ik nooit meer fysiek zal genezen.
Blijvend letsel heb overgehouden en mijn hele leven medicatie zal moeten slikken.
Al zeg ik altijd ‘de wonderen zijn de wereld niet uit’.
Na wat heen en weer lezen zoeken en IN mijzelf zoeken hebben ook mijn diabetes 2 en spierziekte hier heel veel linken mee. Het is allemaal met elkaar verbonden al lijkt het regulier medisch gezien afzonderlijke dingen.
.
Het ET healing team van mijn vriendin en mijn eigen ET healing team waren 24/7 bij mij. Hielpen de cardioloog en hielden mij emotioneel onder het realiteits besef, dus onder mijn beleving niveau, zodat alles niet te heftig binnen kwam geestelijk en ik fysiek op krachten bleef, zodat alles zoveel mogelijk stabiel bleef om het aan te kunnen. Gevolg was en is nog steeds dat ik ondanks alles niet in paniek raak of angstig wordt maar de rust zelf ben. Een heerlijke ervaring na alle toestanden.

Alles is energie…alles staat met elkaar in verbinding…fysiek, geestelijk en energetisch.
Dat weten we. Wij Zijn Eén met alles om ons heen, je lichaam en je gedachtes, en energetisch, ook met alle materie om ons heen verbonden. Alles is trilling.
.
Nu is, volgens de reguliere artsen, mijn hartinfarct het gevolg van het ene naar het andere.
Prednisonkuur voor de Lupus met gevolg hoge bloedsuikerwaardes, met als gevolg een torenhoge bloeddruk en ineens een hartinfarct.
Omdat mijn lijfje weer eens heftiger reageert dan bij anderen. (zal weer eens niet zo zijn..hihi)
De artsen zien ons hart als een mechanisch orgaan,  een logische en aannemelijke verklaring.
Zover dus fysiek en regulier medisch
Maar er is meer aan de hand dan alleen fysiek.
De Chinese wijsheid ziet het hart als onze vlam, een vlam die we moeten bewaken en voeden met compassie en hoort bij het element Lucht.
En de items: Ik kan liefde geven en ontvangen. Ik houd van mezelf zoals ik ben. En daar vond ik al een link.
.
Maar wat speelt er meer op energetisch vlak? En alles wat er gebeurd, leuke dingen maar ook nare dingen hebben altijd een energetisch raakvlak.
Natuurlijk speelt er ook heel wat IN mij, zeker emotioneel, verdriet, pijn, afgewezen, niet goed genoeg noem het hele scala maar op. Wie heeft het recht mij zo te behandelen in geweld en respectloosheid. Waarom liet ik mij zo behandelen? Ik ben alles nog steeds stap voor stap aan het verwerken. Omdat het  geen relatie meer heeft met het NU maar blijft in mijn hoofd rondtollen.  Maar die pijn zit/zat er nog steeds heel hee; diep.
Want dat  “iets” gebeurt maar niet zomaar. Alles maar dan ook echt alles wat er gebeurd in jou en mijn leven herbergt een doel of les in zich. Leuk of minder leuk.
Ziekte begint altijd ergens in je hoofd, in je dachten (mindset) met dat wat ik en ook jij voor waar aannemen. Boze mensen trekken boze mensen en vervelende situaties aan en lieve mensen ontmoeten lieve mensen en ervaren fijne dingen in hun leven. Dat gaat puur op energetische trillingen met dat wat je aantrekt. (Dat wat je aandacht geeft groeit) Of toch niet ??..een belangrijk item is dat het ook een les kan zijn om verder te groeien, omdat ik niet luisterde naar wat mijn lichaam of emotie  te vertellen heeft. Hoe Liefdevol ik ook ben.
Daarbij is je hart spiritueel, energetisch verbonden met je lichaam en chakra en met de Kosmos.
Waar ben ik die verbintenis verloren, ergens onderweg in mijn leven?
Om  die emotie te vinden vind ik heel lastig, omdat aspecten en denkwijze er gedurende je leven zijn ingeslopen. Bij mij nu 64 jaar lang.  Ik voel het wel maar schuif het steeds aan de kant. Bang voor de pijn?
Aspecten en aannames die jij en ik voor waar aannemen. Die in het NU niet meer aan de orde zijn of bij jou/mij horen. En zich uitten in het NU.  Steeds overkom je hetzelfde zonder dat je echt bewust weet waarom of hoe.
Omzetten is niet altijd makkelijk, omdat het heel diep kan zitten en moet wel emotioneel doorleeft of herkend worden en omgezet of getransformeerd worden om los te laten.
.
Waar zit ik vast? Wat vertelt mijn hart mij? Aan mij om dat uit te vogelen. En ik heb het vanuit verschillende hoeken bekeken. Wat een keiharde confrontatie (die echt nodig is) met je verdrietige innerlijk kind en het verleden van een paar jaren terug.
Zelfs toen de ambulance lag en ik met loeiende sirenes naar het ziekenhuis werd gebracht dacht ik…waarom maken al die mensen zich zo druk om mij….3 man ambulance en daarna 4 man O.K….7 mensen in totaal alleen voor mij die om mij heen stonden? Nergens voor nodig, Wie ben ik dat zoveel mensen ineens voor mij zorg dragen? Tranen kwamen.
Ondanks dat het hun beroep is ging ik er helemaal aan voorbij dat juist die mensen dat deden vanuit Liefde voor hun medemens. In dit geval mijn persoontje. Zoveel Liefde en zorg voor mij?
Waar gaat mijn gedachte gang de “fout” in. Waar gaat mijn houding naar mijzelf toe de “fout” in.
Natuurlijk houden mijn vrienden van mij. Maar ook daar ga ik nog al eens aan voorbij…bang voor…??
Ik heb alleen maar vragen….ppfff…
.
Op vele vlakken ben ik de afgelopen jaren bezig..goed voor mijzelf zorgen, gedachten positief houden, boze of verdrietige gedachten toelaten, doorleven en loslaten en/of transformeren, mij zelf af en toe een cadeautje gunnen, en veel, heel, heel veel van mijzelf houden.
Toch is dat blijkbaar niet voldoende voor mij…maar wat dan wel? Waar zit diep, diep in mij een angst en verdriet dat ik niet voldoende kan op of uit diepen en loslaten. Is het van het heden of uit het verleden of van mijn uit ‘mijn kind zijn’ (emotioneel verwaarloosd) of zelfs misschien vanuit een ander leven of vanuit een familie karma, dat mij nog steeds blokt in de liefde naar mijzelf toe én.. om die ook te ontvangen. Waarom verstijf ik steeds.  Toch zit er diep in mij een blok. Of blok ik mijzelf? Of beide? Wat wil ik niet voelen? Waar wil ik niet naar kijken?
Tijdens de “Innerlijk Kind Healing” bij Jaldhara en Briant (Whispers from the Holy Circle) heb ik al heel wat opgeruimd, maar er zit nog ergens een diep stuk waar ik niet bij kan, wil of durf.
Waarom denk ik steeds ik ben niet goed genoeg te zijn, (anderen zijn altijd beter) wat heeft het leven nu voor zin voor mij,? …waarom ben ik zo keihard naar mijzelf toe, en waarom ga ik niet puur voor mij zelf,  om simpelweg gelukkig te zijn? Waarom of waarvoor wil ik nog leven? Waarom verstijf ik als iemand mij zijn/haar liefde wil tonen of iets vanuit zijn/haar liefde voor mij wil doen?
Waarom ben ik wel liefdevol en zorgzaam naar de ander toe, maar kan ik niet ontvangen en klap ik de deur dicht?
Ik was altijd de zogenaamde eeuwige 2de.  Altijd in de achterhoede blijven. Mijzelf vooral niet laten zien. Bang om niet goed genoeg te zijn. Anders dan anderen als kind zijn al, en niet in het geconditioneerde rijtje mee willen lopen. Bang om afgewezen of in de steek gelaten te worden. Bang om weer zo intens tot op mijn ziel gekwetst te worden. Daarom sluit ik de deur als mensen te dicht bij komen. (Op  heel dierbare vriendinnen na, dan lukt het wel) Wat heb ik echt nodig? LIEFDE…maar tja…die deur klap ik steeds weer zelf dicht.
Er zijn zoveel …TE veel vragen. Ik zal dieper naar binnen moeten, diep, diep naar binnen.
.
Ik heb het boek “De Sleutel tot Zelfbevrijding” van Christiane Beerlandt er bij genomen en die zegt over het hart:
“Je durft je niet werkelijk te tonen zoals je bent, je vindt jezelf niet goed genoeg. Je zit vol emotie en verdriet, maar je geeft niet toe. Je toont je harder en harder naar jezelf toe. Dus sluit je de deur”
Je sluit jezelf af ‘hard’ en afwijzend ook de mooiste en meest liefdevolle doorlaat sta je niet toe.
Bang om….
Ook mijn diabetes 2, auto-immuun spierziekte en Lupus hebben ook een link in dit plaatje.
Wauwww… dat is confronterend want het klopt allemaal.
Haar advies is: Leef in vreugde en creativiteit en plaats jezelf in het midden. Je bent het waard. Doorbreek je verdriet en pijn. Aanvaard jezelf zo je bent.
Mijn vriendin wist het zo treffend te omschrijven:
“Je hart heeft gesproken..deels is het doodgegaan van pijn en verdriet…. Dit om te zorgen dat andere delen hernieuwde kansen krijgen”
.

Tijdens het lezen in het boek kwam mijn Gids er tussendoor:
“Ga je wijsheid delen” ….Uuhh ja hoe dan? Met mijn beperking, kan toch geen kant op” mopperde ik, “Wij inspireren je in je schrijven en vullen jou al schrijvend aan. Corrigeren en geven advies  gelijkertijd. Dus een beetje van ons en een beetje vanuit jouw hart.
Vanuit jouw gewonde hart zal je de mens begrijpen en richting mogen gaan geven. Dat zal zich als vanzelf ontvouwen, wij zorgen daarvoor.
Er is en komt nog zoveel meer, wees niet ongeduldig. Jouw taak is nog lang niet klaar.
Wij zijn altijd bij jou, en je mag ons altijd roepen”
Tjeetje Oké…ook dat nog…ik wacht op jullie roep en inspiratie.
.
Conclusie =Alles is trilling…juist mijn gedachten en gedrag.  Ik reageer in het NU vanuit mijn innerlijk kind stuk trilling van verdriet en een stuk verleden. Iets wat helemaal niet meer aan de orde is in het NU. Maar wel mijn emotie triggerd en houding beheerst in het NU. Steeds weer triggerd, want ik loop er steeds tegenaan. Het wil mij wat vertellen en het wil inzicht van mij. Ik moet dus mijn trilling volledig in het NU zetten en kijken, opserveren,  wat voor verdriet mijn innerlijk kind in het NU naar voren brengt. Die trilling moet ik objectief bekijken, aanvaarden, omzetten, Liefde geven en loslaten…door het in de hogere Liefdes trilling te zetten. Zodat het zich oplost.
De afgelopen dagen toen ik contact maakte met mijn innerlijk kind kwam er heel wat naar boven, dat wat ik blijkbaar had overgeslagen of helemaal  niet gezien. Niet wilde zien en voelen.  In mijn geval kwam ik 3 items tegen, waar ik aan de kant was gezet, als niet belangrijk, waar ik niet gezien werd of gehoord, in de vorm van…. jij bent nog te klein (op 8 en 12 jaar). Of jij hoeft niet door te leren want je bent een meisje en die gaat trouwen.  En houd je mond jij altijd met je spirituele onzin, op latere leeftijd. En ik, ik gehoorzaamde netjes.
Ik zal dit patroon moeten doorbreken, verwerken, lief hebben, vergeven…de ander en nog meer voor mijzelf en transformeren.
Ik wil weer in mijn kracht komen staan. ZIJN, WIE IKBEN…met al mijn “fouten” en goede eigenschappen. Mijn fysieke beperking volledig accepteren, (heb ik nog nooit echt helemaal gekund) want ik ben niets meer of minder dan anderen.
Het zal een weg worden van struikelen, vallen en weer opstaan. Van tranen en lachen om mijzelf.
En dat doen, wat mij persoonlijk voldoening geeft vol Liefde met dat wat de kosmos mij aangeeft.
.
Mijn fysieke gevoel is anders geworden..nu vind ik het altijd lastig woorden aan mijn gevoel te geven…maar er is een soort van innerlijke opluchting IN mij gekomen en de spanning 24/7 in mijn spieren van de spierziekte is plotseling weg…ik laat de boel de boel en zie wat er gebeurd in het dagelijkse leven…wel mijn afspraken en verantwoordelijkheden nakomen ,…maar voor de rest zie ik het wel…mijn tempo….Nu eerst IK.
Nu is het tijd om met alles eens en voor altijd in stappen  af te rekenen. Ik wil leven, blij zijn…gelukkig zijn volledige in mijn kracht gaan staan. Er zijn voor de ander maar ook kunnen ontvangen.
.
Ik weet dat vele met dit “zich niet goed genoeg voelen” rondlopen. Niet mooi genoeg, anderen zijn kunnen alles beter, anderen hebben meer mogelijkheden, anderen zijn intelligenter en succesvoller, noem alles maar op wat je bedenken kan. Maar dat ben jij niet. Jij bent uniek met jou wijsheid en kracht.
En daarom (net als ik) niet in hun kracht durven te gaan staan maar in hun angst of verdriet en pijn belanden, om wat voor reden dan ook. Vol met trauma’s of verstoten, niet gehoord en niet gezien of omdat je “anders” bent. Op wat voor vlak dan ook…geestelijk of lichamelijk.  Net als ik na de traumatische ervaringen die ik niet of niet goed verwerkt en omarmd hebt. Die diep verankerd zitten.
Waardoor je dan tegen jezelf (je hart) ingaat en zegt: “Laat maar, ik hoef al niet meer en ik houd mijn mond wel dicht, of ik ga niet”  En daarmee aan je eigen Zijn en Hart voorbij loopt. En je niet laat zien zoals je echt bent.
Vind je innerlijk kind en praat ermee. Anders krijg je het steeds weer op je bord, net als ik, en net zolang totdat je die angst, verdriet en pijn Lief hebt en omarmt, erkend en transformeert.
Vergeef jezelf en vergeef de ander, hoe lastig dit ook is. Troost je innerlijk kind, want het mag het voelen maar het is niet meer nodig in het NU.
Ik ga ervan uit dat ik dat niet in één keer kan. Het zal in stappen gaan, maar steeds hoop ik sterker te worden meer en meer in mijn kracht durven te gaan staan.
Gewoon…omdat ik IKBEN.

In Licht en Liefde