EMOTIES

 

Soms komen emoties maar zo in je op. Zowel vreugde als angst.
Of: Ojeetje wat nu? Ze zijn er en je denkt dat je er niets aan kan veranderen. Veranderen gaat eigenlijk  ook niet helemaal. Je kan ze wel leren dat ze er gewoon mogen zijn zonder dat ze een grote impact hebben in je leven.

 

Emoties en gedachten komen en gaan de hele dag door. Vreugdevolle en blije emoties zijn geen probleem, maar angstig  vaak wel, we willen daar zo snel mogelijk vanaf wil. Toch? . Emoties kunnen heel heftig zijn. En de maatschappij heeft je van klein kind af aan al van allerlei normen opgelegd wat wel mag en wat niet en wanneer wel en wanneer niet je jouw emoties mag tonen. Met alle gevolgen van dien.
Een jongen mag niet huilen. Stel je niet aan het valt toch wel mee.
En al dergelijke dingen worden je al vroeg aangepraat. Je verdriet of pijn wordt niet erkend. .


Emoties duren vaak maar enkele seconden, ze zijn vluchtig,  en het is aan jou wat je ermee doet. Blijf je er in hangen of verwerk je.
Welke betekenis geef jij aan de emotie en welke energie geef je het?

 

Toen ik alleen kwam te staan met mijn handicap en ineens ook echt alles alleen moest doen, kreeg ik een brok in mijn keel en liepen er ineens heel veel “beren op de weg”.
Hoe moest dat allemaal en hoe ga ik dat redden of doen? Wat nu? Kan ik dat wel?
Op dat moment lag ik fysiek en geestelijk onder de tafel. Ik had alleen maar pijn, angst, verdriet en wanhoop. Kende niemand in de stad waar ik ging wonen, als alleen mijn zoon.
Ik had ook geen kracht, zowel fysiek als geestelijk. Er waren alleen maar tranen en een gedachte van dit ga ik nooit alleen in mijn uppie redden.
Tenminste dat dacht ik.
Emoties hadden de overhand en regeerde mij. In plaats dat ik mijn eigen heft in handen nam. Nu werkte een WMO in mijn woonplaats ook niet erg mee. Adviseren was blijkbaar een vies woord, waardoor  ik me ook nog eens door instanties in de steek gelaten voelde en overal voor moest vechten of aan “anderen” vragen hoe zij de dingen deden. Wat nog meer onzekerheid gaf …in de vorm van…”ze zullen mij wel stom vinden dat ik dat niet weet”

Volgens mijn gids zijn er maar 2 emoties, waaruit al de andere ontstaan.
Liefde en angst.
Liefde in alle vormen en maten en lagen, blijdschap, vreugde, enthousiasme, ontroering, medeleven. Vul maar in. ....en dat is geen probleem.
Ook angst kent vele gradaties en lagen, boosheid, frustratie, je zelf ergeren, geen vertrouwen in jezelf, nare jeugdherinneringen, maar ook ontkenning, of in mijn geval “beren op de weg” door onzekerheid, twijfel aan jezelf. Jezelf niet zijn of zelfs je niet durven uiten bang voor het oordeel van de ander. Niet doen wat je graag doet of zelfs moet doen uit angst voor….vul maar in.

Het feit is dat je gedachten en emoties een spelletje met je spelen. Vanuit vroegere herinneringen of ervaringen. Vanuit jouw kijk op de wereld.
Kijk maar. En maak eens een lijstje van uur tot uur hoe je je voelt. 
Je hebt de hele dag in verschillende situaties met daaruit voortkomende emoties. Van verbazing en ontzetting  of boosheid door een bericht op het nieuws of andere media. Frustratie in de file. Of door vreugde van een gelukte eigen gebakken cake, of een behaalde target op je werk. Of heerlijk genieten van…
Emoties komen en gaan de hele dag door. 24 uur per dag 7 dagen in de week. Het is aan jou hoe je er mee omgaat. Dompel je jezelf in zelfmedelijden en drama’s of accepteer je de gevoelens zoals ze zijn en mogen ze er zijn..

 

Besteed wel je er aandacht aan: Als het een reële waarschuwing is, als je zo’n raar onderbuik gevoel hebt of dat het, het overdenken waard is, waarom die speciale gedachten opplopt in een bepaalde situatie.


Weet je je kan je “nare” gevoelens nooit overwinnen. Laat je leven niet door je angst, boosheid, wraak gevoelens of onzekerheid beperken.
Ik heb me er tegen verzet waardoor het alleen maar erger wordt.
Want ik wilde perse van alles behalve die nare gevoelens. Ik wilde gelukkig zijn en gaan en staan waar ik wilde. Kunnen lopen. En dan waren er veel dingen die fysiek niet meer lukte voor mij. En het beperkte mij in alles, echt alles.
Geloof mij maar ik ben er tot in de bodem doorheen gegaan.
Er waren alleen maar tranen, boosheid en frustratie.

Ik ben ze gaan accepteren, zoals ze komen en gaan.
Ik heb er een uitdaging van gemaakt. En ben gaan accepteren dat het was zoals het was,
Stap voor stap. En het belangrijkste was dat ik in oplossingen ging denken. En niet in beperkingen. Gewoon van: Dit gaat fysiek even niet lukken , hoe los ik dit op en wie zou mij eventueel kunnen helpen of advies geven. (dat laatste was soms best heel lastig)
Daarbij heb ik wel altijd hulp of ideeën gevraagd aan mijn Gidsen. 
Maar door mijn frustratie en soms boosheid kon ik geen voldoende contact maken.

 

Even op een rijtje:

1. Er niet tegen vechten. (je verliest altijd)
2. Accepteren dat er soms vervelende gevoelens zijn.
3. Er een uitdaging van maken.
4. In oplossingen denken.
5. Anderen om hulp of advies vragen.
6. DOEN. (desnoods met hulp) .

Dat wil niet zeggen dat jouw/mijn onzekerheid of angst weg is. Het overheerst je niet meer. En het mag er zijn zonder dat het je beperkt. Dat wat je kan doen op dat moment is ze omarmen, accepteren en toch gewoon doen wat je soms angstig of onzeker maakt. Dan geef je vanuit je “doen” aan dat je weet dat angst, frustratie of boosheid er is, maar dat je er verder geen aandacht meer aan schenkt.  Het mag er gewoon zijn. Je accepteer omarmt en gaat door.
Als je leert even stil te zijn en die emotie zonder oordelen, of zonder er een heel verhaal om heen te breien en invoelt  worden ze minder heftig of verdwijnen in het geheel. Je hoeft alleen maar te voelen.
Heftig, ja soms wel. Maar door het invoelen en het jouw Liefde te geven dat het er mag zijn, zal het minder heftig worden.
Want in de kern van stilte en jouw omarming van dat gevoel ligt een zee aan liefde en vrede en rust en vrijheid.